Our Nixon (Penny Lane, 2013)
●●●●○
Drie naaste medewerkers van Richard Nixon waren Super-8-fanaten en legden hun tijd in het Witte Huis vast op film. Saillant detail: alle amateurfilmers zouden later de gevangenis in draaien vanwege hun aandeel in het Watergate-schandaal. Our Nixon bestaat geheel uit hun Super-8-filmpjes, aangevuld met interviews, nieuwsreportages en getapete telefoongesprekken. Een onthutsende maar ook hilarische kijk op Amerika's meest controversiële president. Vooral zijn tirade over Archie Bunker is een aanrader.
Post tenebras lux (Carlos Reygadas, 2012)
●○○○○
Dit quasi-artistieke misbaksel is zeer terecht uitgefloten op het filmfestival van Cannes. Wie het snapt, mag het zeggen: de duivel sluipt rond, een echtpaar bezoekt een orgie, honden worden mishandeld, een rugbyteam rent het veld op en iemand trekt zijn eigen hoofd van zijn romp. Er valt zelfs geen emotionele structuur te ontwaren in deze surrealistische brij, en tot overmaat van ramp is het geheel ook nog eens dodelijk saai. Door de plee ermee.
Noche (Leonardo Brzezicki, 2013)
●●●○○
Zes vrienden van een zelfmoordenaar komen bij elkaar om naar de banden te luisteren waarop hij obsessief geluiden opnam. Ik vreesde het ergste toen de regisseur zijn film aankondigde als een "visual poem", maar de discrepantie tussen beeld en geluid maakt Noche daadwerkelijk intrigerend. Het ritme is hier en daar te meditatief, en tegen het einde verliezen de scènes bijna alle stoom, maar desondanks toch een veelbelovend debuut.
Die Freunde der Freunde (Dominik Graf, 2002)
●●●○○
Een gemoderniseerde verfilming van Henry James' novelle The Way It Came voor de Duitse tv? Dat klinkt rampzalig, maar het valt alleszins mee. Als je door het beperkte budget en de povere beeldkwaliteit heen kan kijken, blijft er een goed geacteerd spook- en liefdesverhaal over. Matthias Schweighöfer schittert als Gregor, een student die terechtkomt in een driehoeksverhouding met twee mensen die allebei geesten zien.
Nairobi Half Life (David 'Tosh' Gitonga, 2012)
●●●●○
Uiterst sympathieke tragikomedie annex misdaadfilm uit Kenia. Hoofdrolspeler Joseph Wairimu steelt de show als Mwas, een aspirant-acteur uit de provincie die in Nairobi in de criminaliteit belandt. De film maakt de dingen niet mooier dan ze zijn. De corruptie en algehele ranzigheid van de Afrikaanse metropool zijn bijna tastbaar. Toch overheerst uiteindelijk de aanstekelijke levenslust van Mwas: in welke situatie je je ook bevindt, je moet er het beste uit zien te halen. Je verlaat de zaal geheid met een glimlach.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten