Lilting (Hong Khaou, 2014)
●●●●○
Verstild drama over een jonge Brit (Ben Whishaw) die contact probeert te zoeken met de Cambodjaanse moeder van zijn overleden vriend (Cheng Pei-Pei). Probleem is echter dat zij nooit Engels heeft geleerd en min of meer heeft verdrongen dat haar zoon homoseksueel was. De stijl van de Brits-Cambodjaanse regisseur Hong Khaou is voor veel mensen misschien wat te beheerst, maar daardoor krijgen de acteurs wel alle ruimte. Whishaw en Cheng spelen de onderhuidse emoties – verdriet, verwarring, schuld en eenzaamheid – prachtig ingehouden. Wat een verademing om culturen eens een keer stilletjes te zien botsen.
The Wicker Man (Robin Hardy, 1973)
●●●○○
Folk-horror? Softporno? Musical? Ik ken weinig films die zo lastig te classificeren zijn als The Wicker Man. Een strenggelovige politieagent (Edward Woodward) zoekt een verdwenen meisje op een desolaat Schots eiland en ontdekt tot zijn schrik dat de inwoners – onder leiding van de lokale laird (Christopher Lee) – allerlei heidense rituelen in ere hebben hersteld. Dat leidt nogal eens tot koddige taferelen, en Woodwards kreten van afschuw ("And what of the TRUE God?") helpen ook al niet om de boel serieuzer te nemen, maar toch: de eindscène is bloedstollend eng. Camp-horror dan? Ik ben er nog niet uit.
Star Trek: First Contact (Jonathan Frakes, 1996)
●●●○○
Ik ben een Trekkie, maar ik moet eerlijk zeggen: echt briljante Star Trek-films zijn er nooit gemaakt, ook niet vóór die vermaledijde reboot uit 2009. Decennialang kijken naar de uitdijende buik van William Shatner is nou niet bepaald mijn idee van spanning en avontuur. Nee, doe mij dan Patrick Stewart maar. Die was in 1987 tenminste al kaal. First Contact is een lange Next Generation-aflevering met wat meer budget en daarom prima te doen. De Borg zijn altijd leuk, zeker met Alice Krige als de sensuele "koningin" die de cyborgs en hun collectieve geest bestiert. Jammer van het obligate tijdreisplotje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten