Star Wars: The Force Awakens (J.J. Abrams, 2015)
●●○○○
Misschien is de nerd in mij verwend geraakt door series als Game of Thrones. Ruimteschepen en lichtzwaarden alleen doen me niets meer, en als de ambitie van een film niet verder reikt dan fanservice haak ik af. J.J. Abrams doet gewoon de originele films nog eens over: iemand op een woestijnplaneet vindt een droid met een geheime boodschap, een soort Death Star schiet planeten kapot, iemand krijgt wijs advies van een gekke kleine alien, iemand is weer iemands vader, iemand draagt een eng masker, iemand ontdekt Jedi-krachten, etc., etc. The Force Awakens is beter dan de prequels, maar daar is dan ook alles mee gezegd.
The Queen (Stephen Frears, 2006)
●●●●○
Welbeschouwd is The Queen een niemendalletje: een roddelbladachtige fantasie over wat zich achter de paleismuren afspeelde na de dood van prinses Diana in 1997. Laat het echter maar aan de Britten over om van een flinterdun gegeven – de worsteling van een ouderwetse, gereserveerde koningin met de van haar gevraagde publieke rouw – een briljante film te maken. Helen Mirren speelt Elizabeth II zonder ook maar een moment in karikatuur te vervallen en Michael Sheen is evenzeer op dreef als haar tegenpool Tony Blair. Knappe republikein die niet even een kleine oprisping van koningsgezinde ontroering voelt bij het slot.
Clue (Jonathan Lynn, 1985)
●●●○○
De eerste goede gameverfilming moet nog gemaakt worden, maar wat bordspellen betreft zijn we gelukkig beter bedeeld. Het aloude moordmysterie van Cluedo blijkt een prachtig uitgangspunt voor een klucht. Onder leiding van butler Wadsworth (Tim Curry, in topvorm als altijd) rennen de zes verdachten van kamer naar kamer terwijl er steeds meer doden vallen. Natuurlijk heeft iedereen een motief en natuurlijk komen alle iconische wapens voorbij, van de loden pijp tot de kandelaar. Beste scène is die waarin Wadsworth in moordend tempo uitlegt wie wat wanneer gedaan moet hebben. Alles opgelost! Of toch niet?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten