Blue Jasmine (Woody Allen, 2013)
●●●●○
Societydame Jasmine (Cate Blanchett) vindt onderdak bij haar volkse zus Ginger (Sally Hawkins) als haar man de gevangenis indraait voor fraude. Haar pogingen om een nieuw leven op te bouwen zijn weinig succesvol, waardoor haar karakterzwaktes langzaam in onbedwingbare neuroses veranderen. Dat klinkt als de synopsis van een zware film, en hoewel het verhaal in essentie ook tragisch ís, houdt Woody Allen de toon licht en het beeld warm – bijna alsof hij met Jasmine de schijn wil ophouden, eigenlijk. Het is Blanchetts verdienste dat je Jasmine nooit gaat haten, al is ze nog zo onuitstaanbaar. Zwaar terecht, die Oscar.
The Hunchback of Notre Dame (Gary Trousdale & Kirk Wise, 1996)
●●●○○
Zouden kinderen doorhebben waar "Hellfire" over gaat – Frollo die zijn lustgevoelens niet meer de baas kan en Esmeralda de keuze geeft tussen hemzelf en de brandstapel? En tussendoor Onze-Lieve-Heer ook nog eens de schuld geeft? Fijn, zo'n lied, zeker als je bedenkt dat het afkomstig is uit de koker van de grootste kinderentertainer van godvrezend Amerika. De belerende boodschap van The Hunchback of the Notre Dame – echte schoonheid zit van binnen – is natuurlijk je reinste kitsch. Vandaag de dag zou Esmeralda meedoen aan France's Next Top Model en was Quasimodo op een IT-afdeling weggestopt.
Titanic (James Cameron, 1997)
Ik herinner me nog goed hoe ik als opgeschoten pubertje in de bioscoop zat: schiet nou op met dat kleffe gedoe, ik wil zien hoe die boot zinkt. De meisjes uit mijn klas daarentegen hingen onderuit in hun stoelen en keken met open mond hoe Leonardo DiCaprio het ene boeketromannetjescliché na het andere opdiste – en natuurlijk werden er heel wat traantjes gelaten toen we eenmaal bij "I'll never let go, Jack" waren aangeland. Achteraf geef ik ze gelijk, hoor. Titanic is zo glad als een tweedehandsautoverkoper, maar wat een perfect Hollywoodvehikel is het toch. En die boot? Die gaat nog altijd even spectaculair ten onder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten