2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick, 1968)
●●●●●
Hoeveel films worden er nog gemaakt die draaien om een idee? 2001: A Space Odyssey is een meesterlijk vormgegeven visueel essay over de menselijke evolutie en onze relatie tot technologie. Van de allereerste keer dat een mensaap een bot als wapen gebruikt naar ruimtestations die sierlijk door de ruimte tollen op 'An der schönen blauen Donau': Stanley Kubrick denkt en droomt groots. Alle sciencefictionfilms die na 2001 kwamen zijn schatplichtig aan Kubricks majestueuze beeldtaal en verbluffende special effects. Beide hebben na bijna 50 jaar nog niets aan kracht ingeboet.
Tangled (Nathan Greno & Byron Howard, 2010)
●●●●○
Het is me een raadsel waarom iedereen wegloopt met Frozen. Tangled is namelijk pas écht feministisch en brengt de boodschap ook nog eens zonder de klassieke Disneyelementen te slachtofferen. Een boze heks, een charmante dief en een verloren prinses; liedjes van Alan Menken; grappen voor alle leeftijden: de checklist kun je zo aflopen, maar het verveelt allemaal geen moment. Dat de slechterik die Rapunzel in een toren opsluit haar overbezorgde 'moeder' is, is een leuke vondst. Donna Murphy maakt van haar de meest subtiele Disneyschurk ooit. De moraal van het verhaal: meisjes moeten de boze buitenwereld in en hun eigen fouten maken.
Plein soleil (René Clément, 1960)
●●●●○
Als er zoiets bestaat als de volmaakte man, dan was het Alain Delon in 1959 voor de camera van René Clément. Is hij de perfecte Ripley zoals Patricia Highsmith die beschreef? Nee, maar wat doet het ertoe als iemand zich een rol zo volstrekt eigen kan maken. Bij Delon is Tom Ripley een door status geobsedeerde psychopaat. Hij vermoordt zijn oude 'vriend' Philippe niet omdat hij uit is op een andere identiteit, maar om bij diens geld te kunnen. Delon is een genot om naar te kijken (zeker in de Italiaanse zomerzon) en geeft Ripley een onmiskenbare mystiek mee. Zo ijzingwekkend mooi en goed als hij zie je ze zelden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten