Filmdagboek (80)

Quiz (Dick Maas, 2012)

●○○○○

Gelukkig zijn er nog films die al je vooroordelen over de vaderlandse cinema bevestigen. Het oogt goedkoop, ze hadden nog beter een baviaan het script kunnen laten tikken en Barry Atsma speelt de hoofdrol. Nou ja, 'speelt de hoofdrol' – in dit geval is 'denkt aan zijn salaris en hoopt vurig dat er niemand komt kijken' waarschijnlijk een betere omschrijving. Pierre Bokma brengt het er als geschifte quizmaster iets beter vanaf, maar zelfs Neêrlands beste acteur kan geen lood in goud veranderen. Waar zijn de speedboten, de moordlustige liften en de tieten van Tatjana als je ze nodig hebt?

The Talented Mr. Ripley (Anthony Minghella, 1999)

●●●●○

Matt Damon komt in zijn sulligheid een stuk dichter in de buurt van Patricia Highsmiths Ripley dan de bloedmooie Alain Delon. Toch berust ook Anthony Minghella's film op een verkeerde interpretatie van het boek: Ripley is hier onmiskenbaar verliefd op Jude Laws Dickie Greenleaf en vermoordt hem in een opwelling nadat hij wordt afgewezen. De psychopaat Ripley, die zeer welbewust besluit tot de moord en de identiteitsdiefstal, wordt vervangen door een eenzame jongen vol zelfhaat die slechts verlangt naar liefde en respect. Damon haalt er wél alles uit. (Overigens mis ik Philip Seymour Hoffman nog steeds. Wat een acteur!)

E.T. the Extra-Terrestrial (Steven Spielberg, 1982)

●●●●●

Je kunt van alles van Steven Spielberg vinden – sentimenteel, commercieel, glad, kitscherig, wat dan ook – maar als de meester raak schiet dan is het ook echt raak. E.T., Spielbergs 'spirituele autobiografie' over het verliezen van je thuis, is filmgenot van de bovenste Hollywoodplank. Er is geen grammetje celluloid te veel, geen onnodig zinnetje dialoog, geen enkele ruis op de lijn tussen het scherm en je hart. Hoeveel films zijn er die op je vierendertigste net zo goed werken als op je tiende? Die brok in mijn keel als E.T. "Come" zegt en Elliott antwoordt met "Stay" kwam me verdomd bekend voor.