Baasjes
Sinds ik een hond heb, ben ik doordrongen geraakt van drie dingen: a) mijn hond is schattig, b) mijn hond is een beagle, en c) beagles zijn eigenwijs. Dat heb ik niet zozeer uit eigen ervaring, als wel van horen zeggen. Minimaal drie keer per dag kom ik een andere hondenbezitter tegen die zich gretig op mijn hondje werpt en uitroept: ‘Oh, wat schattig! Een beaglepuppy. Heel eigenwijs zeker, hè?’ Het voelt een beetje alsof je met je nieuwe partner over straat loopt en willekeurige voorbijgangers naar je gillen: ‘Wat leuk, een neger! Lui zeker, hè?’
Maggie, mijn hond, vindt het allemaal best—die laat zich namelijk dolgraag bepotelen door vreemden—maar heeft niet door dat ze haar baasje daarmee óók onderwerpt aan de grillen van deze of gene hondenvriend. Ik begin zo langzamerhand te geloven dat het een sekte is: het Geheime Genootschap van de Hondenbezitters. Ze ontmoeten elkaar in morsige parkjes, bij voorkeur wanneer gewone burgers zich niet durven vertonen. In de stromende regen, bijvoorbeeld, of om half zeven ’s ochtends. Ze zijn te herkennen aan hun traditionele attributen: de Lijn, het Poepzakje en—natuurlijk—de Hond (klein, middelgroot of groot). Verder gebruiken ze een kinderlijk, licht hysterisch taaltje om met hun viervoeter te communiceren.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik, als niet volledig ingewijde, nog een beetje geïntimideerd ben door alle rituelen en uitdrukkingen. Zo stormde er onlangs een oudere dame in joggingbroek op mij af die tegen haar enorme zwarte bakbeest blèrde: ‘Wil je kijken? Wil je kijken, dan? Kom maar, dan gaan we die puppy socialiseren!’ Terwijl Nero of Caesar of Adolf al vol overgave op mijn arme, bibberende hondje dook, kon er nog net een ‘Als dat van jou mag, tenminste’ voor mij af. Weigeren durfde ik al niet meer, en dus werd Maggie genadeloos gesocialiseerd door een hond ter grootte van een kalf. Nog twee van zulke aanrandingen en ze heeft een jeugdtrauma van jewelste. Drie keer raden wie er straks met haar naar de hondenpsychiater mag.
Maggie integreren in mijn leven gaat tot nu toe vrij aardig. Of ik ook ga wennen aan al die andere baasjes die zich ongevraagd met mij en mijn hond bemoeien, durf ik nog niet te zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten