Ramses, door Albert Verlinde Entertainment. Gezien 10 april 2012, DeLaMar Theater, Amsterdam.
Geloof ze niet, die jubelende recensies. De musical Ramses is braaf burgertruttentoneel, een obligate invuloefening, meer niet. Veel poeha over drank, vrijheid en neuken, maar de onderbroekjes blijven keurig aan – dat kaliber. Het enthousiaste gedartel van William Spaaij en de adequaat geplaatste grapjes van Tom Jansen kunnen niet verhullen dat het ware venijn ontbreekt. Alleen tijdens De Een Wil De Ander zien we een sprankje van het vuur dat de rest van de voorstelling zo node mist. De jonge Ramses gaat ongegeneerd tekeer tegen het publiek ('De helft van jullie zit hier met iemand die je niet wilt') en het zielloze nieuwe DeLaMar ('Noem je dit een theater? Een museum is het!'). Als de makers die woede en bravoure vast hadden weten te houden, hadden ze recht gedaan aan de onversneden levenslust van Ramses Shaffy. Nu is Ramses van regisseur Peter de Baan vooral een pijnlijke bevestiging van iets wat we allang wisten: er is maar één Ramses, en die is niet te achterhalen.
*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten