Herakles, door Toneelgroep De Appel. Gezien 27 oktober 2012, Appeltheater, Den Haag.
Elf uur Griekse mythologie in negen delen: je moet er maar zin in hebben. Maar zin had ik, zeker na de onuitwisbare indruk die de voorgaande theatermarathons Tantalus (2003) en Odysseus (2007) hadden achtergelaten. Wie die voorstellingen gezien heeft, zal in Herakles veel herkennen. De avonturen van Herakles worden opgediend met veel vaart en humor. De grootste der Griekse helden blijkt niet meer dan een willoze speelbal in de echtelijke ruzies van Zeus en Hera (met plezierig venijn gespeeld door Aus Greidanus sr. en Geert de Jong). Al kibbelend storten de goden Herakles en de zijnen in het verderf. Mijn onbetwiste hoogtepunt van de voorstelling: Aus Greidanus jr.'s vertolking van Eurystheus, de ziek-zwak-misselijke tiran voor wie de trap naar zijn troon al een hele onderneming is. Kirrend van plezier neemt hij zijn rivaal Herakles in dienst als slaaf, om daarna steeds dieper weg te zinken in wanhoop en jaloezie als hij merkt dat zijn twaalf onmogelijke opdrachten die laatste alleen maar méér roem bezorgen. Het explosieve, bijna groteske acteren van Greidanus jr. is een genot om naar te kijken.
Toch is Herakles als voorstelling niet helemaal geslaagd. Het stuk is bijvoorbeeld onevenwichtiger dan Tantalus. Het vierde deel, 'Jason', is compleet overbodig: we zien Jason en Medea alvast een voorschot nemen op Euripides' tragedie, maar wat dit alles precies met Herakles van doen heeft blijft een raadsel. Het lijkt niet meer te zijn dan een manier om de intellectuele ijdelheid van het publiek te strelen: "Let op, beste toeschouwer, deze mensen kent u ook, u weet hoe dit gaat eindigen!" Iwan Walhain en Nadia Amin houden de aandacht niet vast, met veel geknikkebol tot gevolg. Verder is de keuze om Bob Schwarze de titelheld te laten spelen opmerkelijk. Schwarze is een verdienstelijk acteur, maar heeft niet de overdonderende présence die je mag verwachten bij een personage als Herakles. Dit leidt er vreemd genoeg toe dat de scènes waarin over hem wordt gepraat meestal spannender zijn dan de scènes waarin hij daadwerkelijk op het toneel staat.
Deze paar kritische noten doen echter niets af aan het feit dat De Appel met Herakles wederom een fantastische productie heeft afgeleverd. Het veelzijdige decor en de uitbundige kostuums zijn tot in de puntjes verzorgd, het acteerwerk is van hoog niveau en de elf uur vliegen voorbij. Bloed en glorie, noodlot en waanzin, monsters en halfgoden: wat wil een mens nog meer? Ga kijken. Laatste kans: 16, 17 en 18 november in Carré.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten