In sommige recensies van The Dark Knight Rises wordt gekscherend gewag gemaakt van een "Occupy Gotham"-beweging. Nu ik de film gezien heb, snap ik waarom. Bane, de gemaskerde schurk in dit sluitstuk van de trilogie, pleegt een aanslag op de beurs en probeert later de bevolking van Gotham met quasi-revolutionaire retoriek op te hitsen tegen de gevestigde orde — de rijken, de politiek en het politieapparaat. Om het gevaar van de volksmenner verder te illustreren, bestaat Banes muziekthema in de film ook nog eens uit een dreigend scanderende mensenmassa.
Natuurlijk is Bane niet daadwerkelijk uit op een rechtvaardigere wereld. Hij wil, net als zijn mentor Ra's al Ghul in Batman Begins, Gotham vernietigen. Vanwege de decadentie en de corruptie — veel meer uitleg krijgen we niet. Achter de roep om sociale gelijkheid en de volkstribunalen gaat een levensgevaarlijke fanaticus schuil, een nietsontziende drang naar geweld. "Hope is really the key to torture," zegt Bane op een bepaald moment tegen Batman. Met andere woorden: het verlangen naar een betere wereld is niets meer dan een middel om de duimschroeven nog verder aan te draaien. Geloof niet in utopische idealen; ze zijn uiteindelijk onbereikbaar en het nastreven ervan leidt alleen maar tot narigheid — dat lijkt de boodschap van deze film. Daarmee is The Dark Knight Rises behoorlijk somber en rechts-conservatief van toon.
Vier jaar geleden schreef ik dat The Dark Knight werd gered door Heath Ledgers briljante Joker. De derde en laatste film mist zo'n overdonderende vertolking. Bane, gespeeld door Tom Hardy, heeft zo zijn momenten, en Anne Hathaways Catwoman biedt welkome verstrooiing, maar de slijtageplekken zijn desondanks duidelijk zichtbaar. The Dark Knight Rises is vooral een herhaling van zetten. Een aardige film, dat wel. Maar helaas ook een beetje saai.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten