Maurice (James Ivory, 1987)
●●●●○
Kijk, dit is nu mijn idee van een zwijmelfilm: Cambridge, een vriendschap die langzaam verandert in iets anders, het verstikkende Britse decorum waarachter alles wordt weggestopt, landhuizen, aristocratische accentjes en familiediners in avondkledij. De plot is simpel. Maurice Hall (James Wilby) worstelt met zijn geaardheid en verruilt de platonische liefde van studiegenoot Clive Durham (Hugh Grant) voor een meer aardse relatie met jachtopziener Alec Scudder (Rupert Graves). Degelijke en ingetogen verfilming van E.M. Forsters roman. Forsters beste zin is voor Ben Kingsley: “England has always been disinclined to accept human nature.”
Wreck-It Ralph (Rich Moore, 2012)
●●●○○
Disney brengt een ode aan arcade games. De werelden van de verschillende (fictieve) videospelletjes zijn fantastisch verbeeld, van oude 8-bit spellen à la Donkey Kong tot mierzoete Japanse racespelletjes en hyperrealistische sci-fi shooters. Wel jammer dat alle animatiefilms van grote studio's tegenwoordig in hetzelfde malletje worden gegoten: buitenbeentje is niet tevreden met zijn of haar leven, gaat op avontuur, sluit een onwaarschijnlijke vriendschap en leert uiteindelijk een belangrijke levensles – wees jezelf. Het begint saai te worden.
Invictus (Clint Eastwood, 2009)
●●○○○
Goede bedoelingen maken nog geen goede film. Morgan Freeman is een verbluffende Mandela, maar verder slaat deze sportfilm over het wereldkampioenschap rugby van 1995 in Zuid-Afrika volkomen dood. We zien nauwelijks hoe diep de kloof is die het apartheidssysteem heeft geslagen. Je zou bijna het idee krijgen dat een paar potjes rugby alles oplossen. Sport verbroedert, mensen! De eindeloze stroom clichés over leiderschap en verzoening helpt ook al niet. Vergiffenis die niets kost, is niets waard. Het voorspelbare slot voelt gemakzuchtig, sentimenteel en bovenal onverdiend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten