Filmdagboek (5)

Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark (Steven Spielberg, 1981)

●●●●○

Er bestaan een paar filmpersonages die herkenbaar zijn aan hun silhouet, maar zo iconisch als deze is er toch echt maar één. Indiana Jones. Hoe vaak zou ik Raiders al hebben gezien? Twintig keer? Meer? Alleen al het feit dat ik er steeds weer zin in heb, bewijst het vakmanschap van Spielberg. Want is de film nu echt zo hemelbestormend geniaal? Nee, natuurlijk. Spielberg speelt leentjebuur bij de strips en avonturenfilms uit zijn jeugd, en Harrison Ford hoeft weinig meer te doen dan cool te zijn. Het is dan ook vooral het plezier van de makers dat de boel fris houdt. Raiders is Hollywood op z'n best: een schaamteloos vermakelijk spektakelstuk.

Indiana Jones and the Temple of Doom (Steven Spielberg, 1984)

●●●○○

Een hart dat uit een borstkas wordt gerukt. Slavernij. Ogen in de soep en apenhersenen toe. Kinderen die zweepslagen krijgen. Een bloeddorstige Kali-sekte. Mind control. Spielberg zelf vindt The Temple of Doom de minst geslaagde film uit de serie: te duister. Zelf heb ik daar niet zo'n last van; het kan me niet naargeestig genoeg zijn. Waar ik wel last van heb, is het onophoudelijke gekrijs van Kate Capshaw. Of dat bloedirritante Chineesje. Weinig zo gênant als slapstick die niet scherp genoeg is. Maar goed, Indy blijft Indy. Wie anders hakt er koelbloedig een touwbrug doormidden boven een rivier vol krokodillen? Nou dan.

Indiana Jones and the Last Crusade (Steven Spielberg, 1989)

●●●●○

The Last Crusade is de volmaakte Indiana Jones-film. Indy gaat op zoek naar de Heilige Graal, kissebist met zijn vader (Sean Connery), gooit Nazi's uit een zeppelin en krijgt hoogstpersoonlijk een handtekening van Adolf Hitler. De opening — met River Phoenix als de jonge Harrison Ford — verklaart op hilarische wijze alle eigenaardigheden van onze held: zijn voorkeur voor de zweep, zijn angst voor slangen én zijn onafscheidelijke deukhoed. Een prachtig Oostenrijks vaarwel aan 's werelds gaafste archeoloog. Helaas zou er nog een genadeloos Duits vaarwel achteraan komen.

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (Steven Spielberg, 2008)

●●○○○

Ik ga het nog één keer zeggen, speciaal voor de Steven Spielbergs en George Lucassen van deze wereld: geen aliens in Indiana Jones! Kernexplosiebestendige koelkasten, Shia LeBoeuf als Tarzan, driedubbelagenten, een overjarige Indy, vette camp — ik kan het allemaal hebben. Maar alsjeblieft nóóit meer grijze mannetjes met kristallen schedels die in vliegende schotels terugkeren naar de interdimensionale ruimte. Capisce?