Filmdagboek (16)

I'm Not There (Todd Haynes, 2007)

●○○○○

Ik snap niet hoe de filmpers hier zeven jaar geleden een collectief orgasme van heeft kunnen krijgen. Alleen de ergste Bob Dylan-fetisjisten zullen plezier beleven aan deze onbegrijpelijke biografische collage, waarin zes acteurs verschillende 'aspecten' van het muzikale icoon spelen. Tot overmaat van ramp komt 'Dylan' (met name in de rol van Cate Blanchett) over als iemand die buiten het podium beter zijn mond kan houden. Wat een gezwets, zeg. Pretentieus, zelfingenomen en vervelend — net als de film in z'n geheel. Zelfs het afgeknepen gerasp dat tegenwoordig voor zang moet doorgaan bij Dylan is meer de moeite waard dan dit gedrocht.

The X-Files: Fight the Future (Rob Bowman, 1998)

●●●○○

Voelt de filmversie van The X-Files aan als een lange aflevering met wat meer budget? Ja. Is de film ontoegankelijk voor mensen die de serie niet volgen? Zeker weten. Is dat erg? Nee, totaal niet. Mijn enige probleem met de film is de maar net afgewende kus op driekwart. De serie draait namelijk niet alleen om wat er allemaal "out there" is, maar ook om wat er stiekem tussen Mulder en Scully speelt. Hun onuitgesproken liefde is net zo onmisbaar als de aliens en de overheidscomplotten. De bijna-zoen in deze film is daarom een behoorlijke misrekening. Geheimen die eenmaal onthuld zijn, zijn immers lang zo spannend niet.

Guys and Dolls (Joseph L. Mankiewicz, 1955)

●●●○○

Marlon Brando zingt! En danst! Oké, 't is allemaal niet heel best, maar je zou toch bijna gaan geloven dat de man een alleskunner is. Tegenspeler Frank Sinatra vond dat hijzelf eigenlijk Brando's rol had moeten hebben en heeft zich tijdens de draaiperiode als een hork gedragen. Gelukkig is het niet aan de film af te zien. Guys and Dolls is een heel aardig muzikaal niemendalletje over illegale gokkers en hun liefdesperikelen. De liedjes zijn zo nu en dan bijzonder vernuftig. Mijn persoonlijke favoriet: Vivian Blaine die haar eigen verkoudheid diagnosticeert in "Adelaide's Lament".