Filmdagboek (17)

The Double (Richard Ayoade, 2013)

●●●●○

Kafkaëske nachtmerrie over een schutterende data-analist die op alle vlakken wordt overvleugeld door een vlottere, meer zelfverzekerde collega — die ook nog eens zijn exacte dubbelganger is. Niemand om hen heen merkt de grote gelijkenis echter op, wat een vreemde maar intrigerende film oplevert. Is Jesse Eisenbergs personage schizofreen? Is die tweede versie van hemzelf een geprojecteerde wensdroom? Richard Ayoade geeft geen definitief antwoord, maar weet wel een geheel eigen wereld te scheppen waarin het ongemak van de moderne kantoormens griezelig goed wordt uitvergroot.

Sinister (Scott Derrickson, 2012)

●●●○○

Jottem, horrorclichés tellen! Geobsedeerde schrijver plus gezin in een huis met nare voorgeschiedenis? Check. Lugubere video's? Check. Enge kindertjes? Check. Een hoofdpersoon die graag alleen door het donker dwaalt met een zaklamp en een honkbalknuppel? Check. The Conversation/Blow-Up/Blow-Out-gedoe met technologie? Check. Een detectiveplotje dat leuk is zolang het niet wordt opgelost? Check. Nauwelijks daglicht? Check. Nadrukkelijk aanwezige soundtrack vol schrikeffecten? Check. Ongeloofwaardige ontknoping? Check. 't Zou bijna hilarisch worden, ware het niet dat al die clichés werken als een tiet. Doodeng, deze film.

The X-Files: I Want to Believe (Chris Carter, 2008)

●●○○○

Er zijn van die films die je met heel je hart leuk wilt vinden, maar met de tweede X-Files-film lukt het me helaas écht niet. David Duchovny en Gillian Anderson ogen vermoeid, de plot sleept en er is in geen velden of wegen iets buitenaards of bovennatuurlijks te bekennen. Het verhaaltje draait om orgaandiefstal. Orgaandiefstal! Waren de monsters en aliens op, of zo? De ondertitel lijkt vooral een aansporing voor de makers zelf: ze willen het dolgraag, geloven in de formule, al oogt de boel nog zo sleets. Kom op, jongens. Tijd voor een glorieuze revanche voor Mulder en Scully in film drie. Daar wil ik nog best één keertje in geloven.