The Tempest (Julie Taymor, 2010)
●●○○○
Echt? Russell Brand? Shakespeare kan veel hebben, maar regisseuse Julie Taymor maakt het in haar versie van The Tempest wel erg bont: slappe slapstick, kitscherige kostuums, een soundtrack vol snerpende gitaren en een dikke laag CGI. Ironisch genoeg helpt al dat geweld het stuk geen meter vooruit. Taymors enige goede ingreep is om Prospero in Prospera te veranderen en de rol door Helen Mirren te laten spelen. Vijftig jaar toneelervaring laat zich niet verloochenen. Als Mirren aan "We are such stuff as dreams are made on" toe is, besef je weer waar Shakespeare om draait: doorleefde poëzie. De rest is franje.
Air Force One (Wolfgang Petersen, 1997)
●●●○○
Harrison Ford als president? Zeg nooit nooit, het is Ronald Reagan tenslotte ook gelukt. Mocht hij meedoen in 2016, dan weten we in ieder geval dat hij niet te beroerd is om zelf terroristen uit een vliegtuig te gooien. De oneliner en de grimmige blik krijgen we er gratis bij. Gary Oldman mag zijn Oostblokaccent weer eens afstoffen als leider van de Russische kapers en doet zonder enige ironie sentimenteel over de glorie van Moedertje Rusland. Deze gelikte actiefilm dendert met zo'n vaart door dat je nauwelijks tijd hebt om je af te vragen hoe geloofwaardig alles is – en voor een publieksfilm is dat absoluut een kwaliteit.
Alles is liefde (Joram Lürsen, 2007)
●●○○○
Nederlandse rip-off van Love Actually, maar waar de Britten mensen als Alan Rickman, Emma Thompson en Bill Nighy hebben om van een vederlicht romkomplotje nog iets te maken moeten wij het doen met Wendy van Dijk en Valerio Zeno. Zelfs autocues hebben een beter gevoel voor timing, maar hun namen stonden vast leuk op de poster. Regisseur Joram Lürsen probeert de mislukte grappen op te vangen met muziekmontages – dan hoeft er namelijk niemand iets komisch te zeggen. Helaas word je van al die popliedjes, strijkers en pianoloopjes nog misselijker dan van een kilo marsepein. Blegh. In de zak naar Spanje ermee.
Air Force One (Wolfgang Petersen, 1997)
●●●○○
Harrison Ford als president? Zeg nooit nooit, het is Ronald Reagan tenslotte ook gelukt. Mocht hij meedoen in 2016, dan weten we in ieder geval dat hij niet te beroerd is om zelf terroristen uit een vliegtuig te gooien. De oneliner en de grimmige blik krijgen we er gratis bij. Gary Oldman mag zijn Oostblokaccent weer eens afstoffen als leider van de Russische kapers en doet zonder enige ironie sentimenteel over de glorie van Moedertje Rusland. Deze gelikte actiefilm dendert met zo'n vaart door dat je nauwelijks tijd hebt om je af te vragen hoe geloofwaardig alles is – en voor een publieksfilm is dat absoluut een kwaliteit.
Alles is liefde (Joram Lürsen, 2007)
●●○○○
Nederlandse rip-off van Love Actually, maar waar de Britten mensen als Alan Rickman, Emma Thompson en Bill Nighy hebben om van een vederlicht romkomplotje nog iets te maken moeten wij het doen met Wendy van Dijk en Valerio Zeno. Zelfs autocues hebben een beter gevoel voor timing, maar hun namen stonden vast leuk op de poster. Regisseur Joram Lürsen probeert de mislukte grappen op te vangen met muziekmontages – dan hoeft er namelijk niemand iets komisch te zeggen. Helaas word je van al die popliedjes, strijkers en pianoloopjes nog misselijker dan van een kilo marsepein. Blegh. In de zak naar Spanje ermee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten