Saving Mr. Banks (John Lee Hancock, 2013)
●●○○○
Ja, Emma Thompson is fantastisch. Maar verder is dit verhaal over de creatieve strijd tussen Mary Poppins-auteur P.L. Travers en animatietycoon Walt Disney een sentimentele draak. Het filmwetje dat tegenpolen elkaar altijd vinden zorgt hier voor je reinste geschiedvervalsing: Travers moest inderdaad huilen bij de première van Disneys Mary Poppins, maar niet van ontroering – ze vond het eindresultaat afschuwelijk en was woest. Haar voortdurende worsteling met de commercie had het uitgangspunt van de film moeten zijn. Nu maakt Saving Mr. Banks vooral reclame voor de "magie" van Disney. Schaamte- en tandeloos: een dodelijke combinatie.
Malcolm X (Spike Lee, 1992)
●●●○○
Wat is het toch met biografiefilms? Het genre garandeert welhaast middelmaat. Zo confronterend als Malcolm X' autobiografie is – zeker voor een blanke die er verlichte ideeën op na denkt te houden – zo gezapig is Spike Lee's verfilming ervan. In drieënhalf uur kabbelen alle ijkpunten uit Malcolms leven voorbij, maar nergens wordt het echt gevaarlijk. De vorm is slaapverwekkend conventioneel. Het is dat Denzel Washington de rol van zijn leven speelt en er geen enkele zwakke schakel in de cast zit, anders was het helemaal een bloedeloze preek geworden. Malcolm X verdient beter. Minder eerbied, en vooral: meer woede.
The Shining (Stanley Kubrick, 1980)
●●●●○
Hoe analyseer je een horrorfilm? Denk het bovennatuurlijke aspect weg en kijk wat er van de plot overblijft: daar zit de echte bron van angst. The Shining gaat in feite over de spanning tussen het kunstenaarsleven en het gezinsleven. Jack Torrance wil ongestoord aan zijn roman werken, maar zijn vrouw en zoontje vragen steeds om aandacht – en roepen daarmee Jacks agressie op. De eenzaamheid die nodig is om te kunnen scheppen grenst aan egocentrische waanzin en vernietigt gezinnen, zo lijkt de boodschap. Stanley Kubricks eigen angstbeeld? Het zou zomaar eens kunnen. Godzijdank verkoos hij de camera boven de therapeut.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten