Filmdagboek (30)

Children of Men (Alfonso Cuarón, 2006)

●●●●○

Postapocalyptische film met een vrij originele apocalyps: algehele onvruchtbaarheid, oorzaak onbekend. Na achttien jaar zonder nieuwe baby's is overal ter wereld chaos uitgebroken. Het Verenigd Koninkrijk is een van de laatste landen met een functionerende regering en voert een strikt anti-immigratiebeleid. Daar kom je als kijker pas gaandeweg achter. Er wordt prettig weinig uitgelegd, waardoor het rampscenario des te realistischer overkomt. Vooral de vluchtelingenkampen vol Europeanen geven een unheimisch gevoel: op een dag zouden wij zomaar eens aan de andere kant van het hek kunnen staan.

Gone Girl (David Fincher, 2014)

●●●○○

Hij begint goed, deze thriller. Amy Dunne (Rosamund Pike) verdwijnt en haar man Nick (Ben Affleck) wordt al snel de voornaamste verdachte. Uit Amy's dagboek blijkt dat hun relatie al lang niet meer zo idyllisch was als iedereen dacht. Helaas volgt op ongeveer drie kwartier de verplichte plottwist, waarna de film volledig uit de bocht vliegt en zelfs het sobere spel van Pike en Affleck de boel niet meer kan redden. De drang om de kijker te blijven verrassen speelt regisseur David Fincher parten. De film is veel te lang geworden, en alle ongeloofwaardige wendingen torpederen de spanning die het eerste deel zo zorgvuldig opbouwt. Een gemiste kans.

La grande bellezza (Paolo Sorrentino, 2013)

●●●●●

Alleen Italianen zouden een film 'De grote schoonheid' durven noemen – en vervolgens die grootspraak nog waarmaken ook. La grande bellezza is prachtig: een ode aan vrouwen, aan het leven en aan de stad Rome. Dat klinkt oppervlakkig, maar is het allerminst. Jep Gambardello, een 65-jarige playboy en schrijver die teert op het succes van één roman, leert de ware schoonheid pas kennen als hij gevoelig wordt voor de stille pijn die schuilgaat achter zijn leven vol decadente feestjes. Regisseur Paolo Sorrentino heeft een feilloos oog en oor, en sommige scènes raken – zonder overdrijven – aan het onverklaarbaar goddelijke.