Stage Beauty (Richard Eyre, 2004)
●●●○○
Stage Beauty = Shakespeare in Love, alleen dan minder goed. De ingrediënten zijn nagenoeg hetzelfde: het Londense theater tijdens de renaissance, travestie, genderverwarring, een onwaarschijnlijk liefdespaar, een theaterminnend vorst met een nogal platte smaak, en zo verder. Billy Crudup is zeer charmant als Ned Kynaston, de laatste acteur die zich specialiseert in vrouwenrollen voordat koning Charles II vrouwen toestaat het toneel te betreden. De discussies over 'mannelijk' en 'vrouwelijk' acteren zijn het hoogtepunt van de film. 'De Vijf Posities van Vrouwelijke Onderwerping' – dat is te mooi om geen historische realiteit te zijn, toch?
A Knight's Tale (Brian Helgeland, 2001)
●●●○○
A Knight's Tale wil graag een frisse kijk geven op riddertoernooien, en met 'fris' bedoelen de filmmakers in dit geval 'doelbewust anachronistisch'. Het middeleeuwse publiek klapt mee met 'We Will Rock You', er wordt gedanst op 'Golden Years' van David Bowie, dames van adel dragen Victor & Rolf-achtige creaties en een smid gebruikt het Nike-logo als merkteken. Hartstikke leuke ongein, natuurlijk. Plus, Heath Ledger met lange blonde lokken. Te paard. In een harnas. (Dat hij eruit wordt gespeeld door tegenstrever Rufus Sewell laat ik voor het gemak maar even buiten beschouwing.)
Inside Out (Pete Docter, 2015)
●●●○○
Het idee achter de jongste Pixar-film is vrij origineel. De hoofdrolspelers zijn geen grappige diertjes of koddige mensen, maar de vijf basisemoties: vreugde, verdriet, woede, walging en angst. Joy is gedurende de jeugd van Riley de dominante emotie, totdat Sadness vreemd begint te doen en Rileys vrolijke herinneringen besmet. Dat veroorzaakt allerlei problemen in Rileys hoofd die Joy en Sadness samen op moeten lossen. Minpunten: de film is hier en daar wat langdradig, en we krijgen alwéér het Pixar-basispatroon voorgeschoteld (twee tegenpolen gaan noodgedwongen met elkaar op reis en leren elkaar op waarde schatten). Verzin eens wat anders, jongens!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten