Mulan (Tony Bancroft & Barry Cook, 1998)
●●●○○
De Chinese overheid heeft er alles aan gedaan om Mulan in haar vaderland te laten floppen – door de releasedate ná de grote nieuwjaarsvakantie te plannen, bijvoorbeeld – maar dat was achteraf gezien niet nodig geweest. Disneys versie van de legendarische vrouwelijke krijger werd door het publiek namelijk te Amerikaans bevonden: te individualistisch, te weinig trouw aan de mythe en als klap op de vuurpijl een veel te westers uiterlijk. Ondanks deze zonden is Mulan voor de niet-puristen best te doen. Volgende keer wel graag Eddie Murphy achterwege laten. Niets zo pijnlijk als een komiek die niet grappig is.
Robin Hood (Wolfgang Reitherman, 1973)
●●●●○
Eigenlijk is de formule voor een goede Disneyfilm heel simpel: neem een beroemd en bij voorkeur Brits verhaal, vervang de hoofdrolspelers door dieren en laat de schurk inspreken door een briljant en bij voorkeur Brits acteur. Na zijn rol als Nero in Quo Vadis moet de duimzuigende belastingfetisjist King John een feest van herkenning zijn geweest voor Peter Ustinov. Robin Hood is verder een hele charmante film met lieve liedjes. Er is eigenlijk maar één minpunt: het budget was niet al te groot en dat is er soms aan af te zien. Shots spiegelen om ze vervolgens klakkeloos opnieuw te gebruiken is wel héél goedkoop.
X-Men: Apocalypse (Bryan Singer, 2016)
●●●○○
Nu Star Wars en Star Trek naar de knoppen zijn (bedankt, J.J. Abrams!) is X-Men de laatste franchise die me niet steevast teleurstelt. Dit jongste deel gaat over oermutant Apocalypse, die in het Oude Egypte over de mensheid heerst tot hij bij een opstand onder een instortende piramide belandt. Als hij in de jaren tachtig ontwaakt (want ontwaken doen ze, die superschurken!) wil hij natuurlijk zijn heerschappij herstellen. De score? Sansa Stark (Jean Grey) heeft het lastig met haar Amerikaans accent, de scène met "Sweet Dreams" eronder is hilarisch en Storm wordt gespeeld door een actrice die het wél kan (sterf, Halle Berry!).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten