Absolutely Fabulous: The Movie (Mandie Fletcher, 2016)
●●●○○
De Ab Fab-film brengt precies wat je verwacht. Patsy slaat Chanel No. 5 achterover, Eddie gooit Kate Moss de Thames in en dochter Saffy slaat het allemaal met lede ogen gade. Op een enkele grap over hashtags en Tinder na is het alsof de jaren negentig nog in volle gang zijn. Gelukkig maar, want vernieuwing is nergens goed voor wanneer je film drijft op nostalgie. Het script heeft zo'n hoge grapdichtheid dat de missers niet eens opvallen – je bent toch nog aan het grinniken om de oneliner ervoor. Plus: Kylie zingt "This Wheel's on Fire". Kylie! It's fabulous, darling!
Enduring Love (Roger Michell, 2004)
●●○○○
Het boek is beter.
Te flauw? Oké dan. Het boek van Ian McEwan is beter omdat literatuur het absurde gegeven (een man houdt een stalker over aan een bizar ongeluk met een heteluchtballon) beter verdraagt dan film. Alles voelt hier geforceerd: de regie is verkeerd, de dialogen zijn slecht, de muziek is hinderlijk, de montage is te arty-farty en Daniel Craig en Samantha Morton zijn een bloedirritant koppel. Als je als kijker bijna juicht om huishoudelijk geweld is er iets mis, toch?
Bright Star (Jane Campion, 2009)
●●●●○
Iemand die niet al jaren verliefd is op Ben Whishaw zou vast kritischer zijn over Bright Star, maar hier vallen voor mij zo veel puzzelstukken op hun plek dat iedere vorm van weerstand zinloos is. Whishaw speelt John Keats. Nee, wacht, beter nog: Whishaw leest gedichten van Keats. Die hele plot hadden ze weg mogen laten. Gewoon één shot van Whishaw die in kostuum "La Belle Dame sans Merci" voordraagt was genoeg geweest. En laat bij nader inzien de camera ook maar zitten. Whishaw mag Keats lezen op de rand van mijn bed. Voor sommige vormen van extase heb je geen seks nodig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten