Querelle (Rainer Werner Fassbinder, 1982)
●●●○○
Rare verfilming van de roman van Jean Genet. De acteurs spelen afstandelijk, er wordt eindeloos gewauweld in voice-over, de sets zijn doelbewust kunstmatig en alles is ondergedompeld in een ziekelijk oranje licht. Een overjarige Jeanne Moreau krast wel tien keer hetzelfde liedje. Een afrader, kortom – tenzij u van de herenliefde bent. Querelle laat zich het best samenvatten als een homo-erotische koortsdroom over criminele matrozen, en de saaiheid zorgt ervoor dat hun broeierige blikken echt alle aandacht trekken. Nu is latente geilheid misschien wat weinig om een hele film te rechtvaardigen, maar goed: ik klaag niet.
The Graduate (Mike Nichols, 1967)
●●●●○
Er zijn films die zozeer 'kloppen' dat je je nauwelijks nog kunt voorstellen dat ze ook anders gemaakt hadden kunnen worden. The Graduate is er zo eentje. Je moet er toch niet aan denken dat Mike Nichols Doris Day en Robert Redford had gekozen om Mrs. Robinson en Benjamin Braddock te spelen. Godzijdank kregen we uiteindelijk Anne Bancroft en Dustin Hoffman. Het weemoedige gepingel van Simon & Garfunkel en de spannende, op de Nouvelle Vague geïnspireerde montage tillen het verhaal over de kloof tussen de generaties boven de middelmaat uit en rechtstreeks de filmgeschiedenis in.
Star Trek: Generations (David Carson, 1994)
●●●○○
Waarom zijn ze bij Star Trek toch zo dol op tijdreisplotjes? Het is de meest laffe manier van verhalen vertellen. De personages hoeven nooit te leven met de beslissingen van de schrijvers; alle rampen kunnen immers gewoon weer ongedaan worden gemaakt. Dit keer moet Whoopi Goldberg in quasi-mystieke bewoordingen een fenomeen genaamd de Nexus verkopen: een soort 'lint' van tijdsenergie dat naar een buitendimensioneel domein voert waar alle verlangens uitkomen. Daar zit Kirk dan in, of zo. Donder op zeg. Ik mag dan een alfa zijn, ik ben welzeker niet zwakzinnig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten