Julie & Julia (Nora Ephron, 2009)
●●○○○
't Moet een soort liefdesverklaring aan eten voorstellen, deze film. Ik zou het eerder kookkitsch van de ergste soort noemen, met een dikke saus vol Amerikaanse comedyclichés erover om de boel definitief onverteerbaar te maken. Meryl Streep stelt zich vreselijk aan als tv-kok Julia Child en Amy Adams is zo mogelijk nog vervelender in de rol van de neurotische New Yorker die vijfhonderd van Childs recepten opnieuw maakt – om erover te bloggen, godbetert. Een wijvenfilm met een wijvenscript over wijvendingen. Het spijt me zeer, maar meer kan ik er niet van maken.
Match Point (Woody Allen, 2005)
●●●●○
Als Misdaad en Straf in beeld verschijnt, is de kijker gewaarschuwd: Woody Allen goes Dostojevski. Tennisleraar Chris (Jonathan Rhys Meyers) wil hogerop en trouwt uit berekening de zus van een rijke vriend. Hij voelt echter meer voor Nola (Scarlett Johansson), de knappe verloofde van zijn zwager. Lust en hebzucht brengen Chris uiteindelijk tot een afschuwelijke daad. In tegenstelling tot Dostojevski suggereert Allen dat gerechtigheid niet bestaat: er is alleen geluk, en dat heb je of dat heb je niet. Match Point speelt zo geraffineerd met die premisse dat de afloop tot de laatste seconde onzeker blijft.
Good Night, and Good Luck. (George Clooney, 2005)
●●●●○
David Strathairn is zo'n typische acteur die je 'ergens' van kent: hij blijft meestal steken in de bijrollen. Volkomen onterecht, zo blijkt. Als de bloedserieuze CBS-presentator Edward R. Murrow acteert hij bijna alleen met zijn ogen, wat bijzonder knap is. Ook verbazend: George Clooney kan regisseren. Ik durf zelfs te stellen dat de man zijn roeping heeft gemist door het eerst voor de camera te proberen. Wat een prachtige, ingetogen én uitermate relevante film over de noodzaak van gedegen journalistiek in politiek roerige tijden. De sprong van Joe McCarthy naar Donald Trump is immers zo gemaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten