Frost/Nixon (Ron Howard, 2008)
●●●○○
Frost/Nixon is zo'n film waar je vaktechnisch niets op aan kunt merken. Het acteerwerk, de dialogen, het camerawerk: alles is even scherp. Helaas is het wel gebakken lucht. Scenarist Peter Morgan maakt van het interview waarin Richard Nixon zich excuseert voor Watergate een soort wedstrijd met de ziel van de natie als inzet. Met allerlei kunstgrepen wordt het belang ervan opgeklopt, terwijl je in feite zit te kijken naar een uitgesponnen anekdote. Het interview van destijds was nodig; de verfilming mist alle duiding en urgentie. Voor dat laatste kun je beter terecht bij Our Nixon, een documentaire die veruit superieur is.
Wall Street (Oliver Stone, 1987)
●●●○○
Op zijn slechtst heeft Oliver Stone de neiging om prekerig te worden, en het is precies die linkse zendingsdrang die Wall Street vervelend maakt. Personages blijven maar zeuren dat speculanten niets toevoegen aan de 'echte' economie; het zijn parasieten die bedrijven opeten en andermans verliezen te gelde maken. Dankzij die slaapverwekkende boodschap groeit Gordon "Greed Is Good" Gekko (een briljante Michael Douglas) als vanzelf uit tot de held van de film. Schurken die het systeem te slim af zijn, zijn nu eenmaal veel leuker om naar te kijken.
Inferno (Ron Howard, 2016)
●●●○○
Hap-slik-wegfilmpje. Dan Brown kent maar één trucje dat hij eindeloos herhaalt en Ron Howard doet het nog eens over op het witte doek. Tom Hanks onderneemt wederom een hysterische puzzeltocht in een of ander toeristenmekka om een ramp te voorkomen, met als gezelschap een inwisselbaar miepje tegen wie hij lekker pedant kan doen over kunst. Lichtpuntje hier is de Deense grootheid Sidse Babett Knudsen, die zelfs in een hersenloze thriller enige menselijkheid in haar spel weet te leggen. Ach, wat zal ik er verder van zeggen. Ik heb me niet verveeld, da's tenminste iets.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten