JFK (Oliver Stone, 1991)
●●●●○
Alle complottheorieën die Oliver Stone te berde brengt in JFK zijn inmiddels wel zo'n beetje ontkracht. Zijn beeld van Kennedy als een progressieve heilige die koste wat kost tegengehouden moest worden door sinistere conservatieven is overtrokken, en de "magische kogel" die in Stones lezing nooit uit één geweer had kunnen komen blijkt nuchter bezien toch niet zo magisch. Dat je na het zien van dit drie uur durende epos desondanks aan het twijfelen slaat, is geheel te danken aan het briljante camerawerk en de gelaagde montage. Voor beide won JFK een Oscar, en terecht: dit is filmretoriek van het hoogste niveau.
101 Dalmatians (Clyde Geronimi e.a., 1961)
●●●○○
Disneyhondjes doen het hier in huis altijd goed. Mijn eega smelt spontaan en de tekenaars hebben hun werk in dit geval zo goed gedaan dat mijn hond meteen aan het blaffen sloeg toen haar eerste soortgenoot door het beeld wandelde. Dat de animatie hier en daar wat slordig is, is eigenlijk alleen maar een plus. De zwevende lijntjes en de niet al te strakke inkleuring geven de film een geheel eigen stijl die warm en ambachtelijk aandoet. 101 Dalmatians zet vol in op vertedering, en je moet wel zo ongeveer Cruella De Vil zijn wil je er niet voor vallen. (Als dit u betreft: hier wegklikken graag.)
Atlantis: The Lost Empire (Gary Trousdale & Kirk Wise, 2001)
●●●○○
Een groep excentrieke avonturiers gaat op expeditie naar Atlantis. In theorie klinkt dat als een film die alles in zich heeft om mijn favoriete Disney te worden. In de praktijk valt het wat tegen. Waar het aan ligt? Misschien aan de gekke sciencefantasywereld die Atlantis uiteindelijk blijkt te zijn, of aan de nogal vage MacGuffin waar men uiteindelijk mee op de proppen komt. Atlantis: The Lost Empire is zeker onderhoudend, maar zoals bij alle mysteries zorgt de uiteindelijke onthulling voor een zweem van teleurstelling: is dat nou alles? Wellicht moet Indiana Jones nog maar eens een poging wagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten