Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (David Yates, 2011)
●●●○○
Deel twee van The Deathly Hallows is gelukkig niet zo irritant als het voorgaande deel. Toch heb ik het gevoel dat de filmmakers zich hebben verloren in de clichés van de epische eindstrijd. In de laatste scènes draait alles om de CGI en wordt er plichtmatig een checklist uit het boek afgewerkt (die maakt die dood, die leeft nog, etc.). Ik ben de koddige tovenaarswereld een beetje kwijtgeraakt ergens na deel vijf. De balans tussen humor, spanning en drama is zoek, vooral ten koste van dat eerste. Onzinnige fantasy die zichzelf te serieus gaat nemen verliest helaas precies dat wat het leuk maakt: de ongein.
Star Trek II: The Wrath of Khan (Nicholas Meyer, 1982)
●●●○○
"KHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAN!"
Primary Colors (Mike Nichols, 1998)
●●●●○
Nu de Clinton-machine zich opnieuw opmaakt om het Witte Huis te veroveren, is Mike Nichols' weinig flatteuze portret van Bill en Hillary tijdens de Democratische voorverkiezingen van 1992 opeens extra vermakelijk. Ze worden beiden gefileerd: hij (John Travolta) is een gladde prater die mensen feilloos aanvoelt en niet terugdeinst voor een leugentje, zij (Emma Thompson) heeft zo haar eigen ambities en neemt zijn affaires op de koop toe. Uiteindelijk draait Primary Colors om de teloorgang van politieke idealen: na hoeveel smerige zaakjes is de goede zaak niet meer in goede handen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten