Harry Potter and the Order of the Phoenix (David Yates, 2007)
●●●○○
Waarschijnlijk is het geen toeval dat de film die ik mij als de beste herinnerde het meest radicaal schrapt in het werk van Onze-Lieve-Rowling. The Order of the Phoenix doet ongeveer vijfenhalve pagina per minuut en is daarmee de meest economisch vertelde Potterfilm van allemaal. Met Imelda Staunton als Dolores Umbridge – regeltjesfetisjist, kattenvrouwtje en liefhebber van roze – hebben ze ook nog eens de beste gastrol ooit te pakken. Door zo'n marathon krijg je van de weeromstuit wat meer begrip voor haar. Ze heeft gelijk: pubers zijn kut, en die dodelijk saaie Harry Potter vráágt gewoon om lijfstraffen.
●●●○○
Het is weer een dolle boel op Hogwarts. Malfoy heeft moordplannen, Harry waterboardt Dumbledore en Voldemort was als kind al net zo'n bordkartonnen schurk als hij nu is. Laat ik het daarom maar eens over de production design hebben. Waar de eerste films zich nog aan kitscherige toeristenzwaardjes bezondigen, is alles vanaf film drie tot in detail uitgedacht. Neem nu een van Harry's lesboeken, Advanced Potion-Making. Jarenvijftigvormgeving, elegante belijning, smaakvolle belettering, subtiel versleten: genoeg om een beetje boekenliefhebber te doen watertanden. Pluspunten dus!
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (David Yates, 2010)
●●○○○
Huh? Wat? Je moet wel echt tot je ellebogen in het potterisme zitten wil je dit nog kunnen volgen. Rowling heeft niet genoeg aan zeven MacGuffins (de Horcruxes) en gooit er doodleuk nog drie Deathly Hallows bovenop. Tot overmaat van ramp verliest de film na de opening alle urgentie. Harry, Ron en Hermione gaan kamperen en beginnen een wedstrijdje moeilijk doen, want o o o wat zijn hun arme puberzieltjes toch gekwetst. Gelukkig kunnen ze na hun gezeur weer volop gepijnigd kijken om deze of gene dode – die vallen namelijk bij bosjes. Waar is in vredesnaam de lol in dit rammelende allegaartje?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten