A Home at the End of the World (Michael Mayer, 2004)
●●●○○
Voor het eerst in het bestaan van deze blog was ik zomaar een film vergeten – een film naar een roman van Michael Cunningham, nog wel. Maar zou 't niet komen doordat het simpelweg geen ontzettend geslaagde bewerking is? De cruciale rol in A Home is die van Bobby, een jongen die op de een of andere manier diepzinnigheid en volstrekte onschuld combineert. Colin Farrell komt er niet uit, hoe goed Dallas Roberts en Robin Wright Penn ook gestalte geven aan Jonathan en Clare, de twee vrienden die voor hem vallen. Zo strandt dit relaas over een alternatieve familie eigenlijk al voordat het goed en wel begonnen is.
Murder on the Orient Express (Sidney Lumet, 1974)
●●●●○
Is het iemand wel eens opgevallen dat Agatha Christie helemaal niet kan schrijven? Ze timmert leuke moordplotjes in elkaar hoor, daar niet van, maar dat onbeholpen proza nodigt niet bepaald uit tot lezen. Gelukkig zijn er voor snobs zoals ik verfilmingen vol topacteurs die er eindeloos veel lol in hebben om van Christies bordkartonnen verdachten nog iets te maken. Hun enthousiasme is aanstekelijk en zelfs Albert Finneys ridicule vertolking van Poirot gaat uiteindelijk op de lachspieren werken. Plus, die hele Orient Express is natuurlijk uitermate gaaf.
Death on the Nile (John Guillermin, 1978)
●●●●○
Er zijn van die acteurs waar je geen genoeg van krijgt. Peter Ustinov is er zo eentje. Hij maakt van Hercule Poirot een iets ingetogener figuur, waardoor Finneys hysterische arrogantie bij hem zelfverzekerd chauvinisme wordt. Bovendien is Ustinovs Frans vloeiend en bijna accentloos, wat zeer uitzonderlijk is voor een Engelsman. Is het iemand trouwens wel eens opgevallen dat de dader altijd vrij makkelijk aan te wijzen is bij Christie? Kijk gewoon wie er het minst verdacht wordt gemaakt. Iedereen die een voor de hand liggend motief heeft, kun je afschrijven. Werkt altijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten