My Cousin Rachel (Roger Michell, 2017)
●●●○○
Aardige Daphne du Maurier-bewerking: mooi gedraaid, niet onverdienstelijk gespeeld, maar ook een film die nergens de belofte volledig waarmaakt. Philip (Sam Claflin) ontvangt verontrustende brieven van zijn oudere neef Ambrose waarin die laatste beweert dat zijn vrouw Rachel (Rachel Weisz) hem wil vergiftigen. Als Ambrose sterft en Rachel in Engeland arriveert, is de vraag of deze klassieke femme fatale écht iets op haar kerfstok heeft. Mijn grootste bezwaar is dat de emoties veel te groot worden uitgespeeld. De spanning had, naar goed Brits gebruik, beter onderhuids kunnen blijven.
War for the Planet of the Apes (Matt Reeves, 2017)
●●●○○
De derde apenprequel doet nogal bijbels aan. Caesar (Andy Serkis) bevrijdt zijn volk van gevangenschap en slavernij en leidt hen naar het beloofde land – waar hij overigens, net als Mozes, zelf niet binnen mag. De farao is Woody Harrelsons verknipte kolonel, een nogal ongeïnspireerde versie van Marlon Brando's Kurtz. (Ergens staat zelfs "Ape-pocalypse Now" op een muur gekalkt; dat is vragen om de negatieve vergelijking.) War for the Planet of the Apes is best vermakelijk, al duurt de film te lang en is de scherpte eraf. Het zou mooi zijn als dit het slotstuk is; de slijtage begint te tonen.
Weekend (Andrew Haigh, 2011)
●●●●●
Eens in de zoveel tijd komt er een film langs die je doet beseffen hoeveel onwaarachtige troep er eigenlijk wordt gemaakt. Achter de schijnbare eenvoud van Weekend – Russell en Glen beginnen na een onenightstand steeds meer voor elkaar te voelen – schuilt poëzie. Ik heb nog nooit een film gezien die zo trefzeker in beeld brengt hoe het is om vandaag de dag homo te zijn. Bijna niemand wijst je meer af, maar toch is er altijd een soort eenzaamheid, een fundamenteel besef dat de armen van een geliefde de enige plek zijn waar je je écht thuis kunt voelen. Om te huilen zo mooi.
War for the Planet of the Apes (Matt Reeves, 2017)
●●●○○
De derde apenprequel doet nogal bijbels aan. Caesar (Andy Serkis) bevrijdt zijn volk van gevangenschap en slavernij en leidt hen naar het beloofde land – waar hij overigens, net als Mozes, zelf niet binnen mag. De farao is Woody Harrelsons verknipte kolonel, een nogal ongeïnspireerde versie van Marlon Brando's Kurtz. (Ergens staat zelfs "Ape-pocalypse Now" op een muur gekalkt; dat is vragen om de negatieve vergelijking.) War for the Planet of the Apes is best vermakelijk, al duurt de film te lang en is de scherpte eraf. Het zou mooi zijn als dit het slotstuk is; de slijtage begint te tonen.
Weekend (Andrew Haigh, 2011)
●●●●●
Eens in de zoveel tijd komt er een film langs die je doet beseffen hoeveel onwaarachtige troep er eigenlijk wordt gemaakt. Achter de schijnbare eenvoud van Weekend – Russell en Glen beginnen na een onenightstand steeds meer voor elkaar te voelen – schuilt poëzie. Ik heb nog nooit een film gezien die zo trefzeker in beeld brengt hoe het is om vandaag de dag homo te zijn. Bijna niemand wijst je meer af, maar toch is er altijd een soort eenzaamheid, een fundamenteel besef dat de armen van een geliefde de enige plek zijn waar je je écht thuis kunt voelen. Om te huilen zo mooi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten