(500) Days of Summer (Marc Webb, 2009)
●●●●○
Ik ben allergisch voor romantische komedies, maar (500) Days of Summer voelt zo fris dat ik ze het genre vergeef. Tom (Joseph Gordon-Levitt) is een zwaarmoedige ziel die te veel naar The Smiths luistert en denkt dat alleen de vrouw van zijn dromen zijn bestaan zin kan geven. Als Summer (Zooey Deschanel) ten tonele verschijnt, is hij dan ook blind voor alle signalen die erop wijzen dat zij níet de vrouw van zijn dromen is – ook al zegt ze het zo ongeveer in zijn gezicht. Tip: u heeft gegarandeerd zo'n hopeloze romanticus in uw vriendenkring. Kijk samen. Pijnlijke kreten van herkenning gegarandeerd.
Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (Rob Marshall, 2011)
●●●○○
Geen Orlando Bloom! Geen Keira Knightley! Alleen dat al maakt On Stranger Tides vele malen beter te verteren dan de voorgaande delen. Wel jammer dat niemand er meer zin in lijkt te hebben. Johnny Depp zwalkt wat af, mijn grote held Ian McShane schmiert futloos zijn salaris bij elkaar en Penélope Cruz levert nog geen onsje van de Spaanse furie waar ze zo overduidelijk voor is ingehuurd. Het zegt genoeg dat ik deze film voor de tweede keer keek en me daadwerkelijk geen scène kon herinneren. De Pirates-franchise is een beetje als McDonald's: het hapt prima weg, maar echt vullend is het nooit.
Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge (Joachim Rønning & Espen Sandberg, 2017)
●●●○○
Nou, daar is-ie weer hoor, onze Orlando. Zodra hij zijn mond opent, besef je meteen waarom ze hem beter op de oceaanbodem hadden kunnen laten. Gelukkig blijft het bij een cameo en is het een kleine smet op een verder prima dosis meer van hetzelfde. De plot draait om Poseidon's drietand, maar wie interesseert dat ook maar ene moer? Zoals vanouds eisen de gekruiste degens en het CGI-spektakel alle aandacht op. Johnny Depp herpakt zich, Javier Bardem is een fijne bordkartonnen boeman en de beproefde piratenslapstick zorgt zowaar voor een lachje hier en daar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten