The Lost City of Z (James Gray, 2016)
●●●○○
Net als veel van zijn voorgangers droomde ontdekkingsreiziger Percy Fawcett van het mythische El Dorado – of, zoals hij het noemde, 'Z'. In 1925 verdween hij op een expeditie in de Braziliaanse regenwouden. Wie nu een soort Aguirre, the Wrath of God verwacht komt bedrogen uit. James Grays film is een stuk beschaafder, en Charlie Hunnam mist de fantastische waanzin van Klaus Kinski. The Lost City of Z kabbelt kalmpjes voort zonder Fawcetts obsessie inzichtelijk te maken. Het is een biografiefilm die weigert een al te ferm standpunt in te nemen: mooi geschoten, maar uiteindelijk te afstandelijk.
The Beguiled (Sofia Coppola, 2017)
●●○○○
Sofia Coppola's feministische update van de gelijknamige gothic horror-film uit 1971 is geen succes. Vooral Colin Farrell is niet op zijn plek als de gewonde korporaal die tijdens de Amerikaanse burgeroorlog op een meisjesschool in Virginia belandt. Hij is volstrekt niet geil, leep of agressief, waardoor het eerste deel van de film tam en vreselijk traag is. Als hij uiteindelijk toch door het lint gaat, komt het uit het niets en vraag je je af waarom hij in godsnaam zo hysterisch doet tegen al die lieve zorgzame dames zonder zwarte kanten. Gothic zonder perverse horror: het is vlees noch vis.
Dirty Dancing (Emile Ardolino, 1987)
●○○○○
Als dit de film van je generatie is, dan kunnen we je hele generatie maar beter preventief euthanaseren. Een boeketromannetje vol ontplofte barbies en de hele tijd close-ups van het poepgezicht van Patrick Swayze: nee dank u. Goddank heb ik deze draak op de enige dragelijke manier bekeken: met een dragqueen die er genadeloos doorheen bleef kleppen, de saaie stukken doorspoelde en er een totale chaos van maakte middels publieksparticipatie. Alleen de snoeiharde grappen over kanker, aids en abortus sleepten me erdoorheen. Nu nog 'The Time of My Life' uit m'n hoofd krijgen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten