Her (Spike Jonze, 2013)
●●●○○
Her is een keurige film. Keurig gedraaid, keurig geschreven, keurig gespeeld. Keurige hipstermuziek, ook. Maar wat moet je ermee? Een man krijgt een relatie met zijn besturingssysteem en komt erachter dat het niet werkt. Dat is alles. Een consistente visie op onze verwevenheid met technologie heeft Spike Jonze niet. Her lijkt van alles te willen zeggen over authenticiteit en intimiteit, maar houdt zich angstvallig op de vlakte. Er is geen woede, geen euforie. Het zoekende, jeremiërende, licht depressieve personage van Joaquin Phoenix heeft precies hetzelfde probleem als de film in zijn geheel: het ontbreekt beide aan ruggengraat.
Het diner (Menno Meyjes, 2013)
●●○○○
Warrige verfilming van de bestseller van Herman Koch. De dialogen bestaan goeddeels uit non sequiturs, flashbacks maken de boel nodeloos ingewikkeld en Jacob Derwigs oeverloze geouwehoer in voice-over leidt af van wat er in beeld gebeurt. Dat de twee ouderparen van wie de kinderen een gruweldaad begaan weinig sympathiek zijn, hoeft niet erg te zijn; dat ze weinig geloofwaardig met hun dilemma omgaan — door het in een vol restaurant te bespreken, bijvoorbeeld — is dat wel. Het doet afbreuk aan de spanning, wat funest is voor een thriller. Jammer, want er wordt wél buitengewoon scherp geacteerd.
Romeo & Juliet (Franco Zeffirelli, 1968)
●●●●○
Ik vind Baz Luhrmanns gemoderniseerde versie nog altijd fantastisch, maar Franco Zeffirelli's klassieker uit 1968 bewijst dat Shakespeare óók in maillots en schaambuidels niet stoffig hoeft te zijn. Zeffirelli was de eerste filmmaker die de star-crossed lovers ook daadwerkelijk door tieners liet spelen. Dat werkt. Opeens valt op hoe puberaal het stuk eigenlijk is: Romeo en Juliet komen in opstand tegen de ouderlijke macht en de verstikkende Veronese samenleving, maar als hun verzet faalt slaat de hartstocht al snel om in doodsdrift. Het eindresultaat is kleurrijk en barst van de jeugdige energie. Ook de muziek van Nino Rota is een traktatie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten