The Wolf of Wall Street (Martin Scorsese, 2013)
●●●○○
Toen Scorsese's film uitkwam, klonk er kritiek dat hij de nietsontziende hebzucht van oplichter Jordan Belfort verheerlijkte. Zit daar wat in? Ja. Leonardo DiCaprio speelt een charmante schurk die voortdurend de vierde muur doorbreekt en het publiek moeiteloos om zijn vinger windt. Je vergeeft hem alles: orgies, drugs en miljoenenfraude. The Wolf is een geniale komedie, maar wel eentje waarbij je vergeet dat alle grappen en grollen ten koste gaan van minder gefortuneerde sloebers. Dat Belfort na drie uur vol uitspattingen nauwelijks wordt afgestraft, zou je daarom zomaar als een ode aan het roofkapitalisme kunnen zien.
What Ever Happened to Baby Jane? (Robert Aldrich, 1962)
●●●●○
Een voormalig kindsterretje (Bette Davis) zorgt al jaren met tegenzin voor haar zus (Joan Crawford), een gevierd actrice die bij een mysterieus auto-ongeluk verlamd is geraakt. Als die laatste besluit hun huis te verkopen, ontspoort de relatie tussen de zussen volledig. Davis schmiert er lustig op los en kwelt met zichtbaar plezier haar aartsrivale; Crawford heeft de lastigere rol en is een stuk subtieler. Het schijnt dat beide dames elkaars bloed wel konden drinken tijdens de opnames. Waarschijnlijk is de film juist daarom nog steeds zo scherp — het venijn druipt van het scherm.
.jpg)
Behind the Candelabra (Steven Soderbergh, 2013)
●●●●○
Liberace is altijd een beetje aan me voorbijgegaan: een soort André Rieu op de piano met de kledingsmaak van Geer & Goor. Dat er over zoiets wanstaltigs een goede film gemaakt kan worden, is al een prestatie op zich. Scott Thorson (Matt Damon) is een weinig succesvolle jongen die de minnaar wordt van de steenrijke en veel oudere showman Liberace (Michael Douglas). Houdt hij van de man of van zijn geld? En hoe ver is hij bereid te gaan om aan Liberace's ideaalbeeld te voldoen? Meer nog dan The Wolf of Wall Street is Behind the Candelabra een studie naar het perverterende effect van geld: de grens tussen 'geliefde' en 'bezit' wordt angstaanjagend dun.
What Ever Happened to Baby Jane? (Robert Aldrich, 1962)
●●●●○
Een voormalig kindsterretje (Bette Davis) zorgt al jaren met tegenzin voor haar zus (Joan Crawford), een gevierd actrice die bij een mysterieus auto-ongeluk verlamd is geraakt. Als die laatste besluit hun huis te verkopen, ontspoort de relatie tussen de zussen volledig. Davis schmiert er lustig op los en kwelt met zichtbaar plezier haar aartsrivale; Crawford heeft de lastigere rol en is een stuk subtieler. Het schijnt dat beide dames elkaars bloed wel konden drinken tijdens de opnames. Waarschijnlijk is de film juist daarom nog steeds zo scherp — het venijn druipt van het scherm.
Behind the Candelabra (Steven Soderbergh, 2013)
●●●●○
Liberace is altijd een beetje aan me voorbijgegaan: een soort André Rieu op de piano met de kledingsmaak van Geer & Goor. Dat er over zoiets wanstaltigs een goede film gemaakt kan worden, is al een prestatie op zich. Scott Thorson (Matt Damon) is een weinig succesvolle jongen die de minnaar wordt van de steenrijke en veel oudere showman Liberace (Michael Douglas). Houdt hij van de man of van zijn geld? En hoe ver is hij bereid te gaan om aan Liberace's ideaalbeeld te voldoen? Meer nog dan The Wolf of Wall Street is Behind the Candelabra een studie naar het perverterende effect van geld: de grens tussen 'geliefde' en 'bezit' wordt angstaanjagend dun.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten