donderdag 14 augustus 2014

Filmdagboek (19)


Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000)

●●○○○

Hoe moet je deze film in godsnaam omschrijven? De bad trips van vier verslaafden door elkaar gehusseld door een iemand die kickt op menselijke ellende – zoiets. De montagesequentie aan het einde van Requiem is een van de naarste dingen die ik ooit heb gezien. Als het Darren Aronofsky's doel was om zijn publiek geestelijk door de mangel te halen, dan slaagt hij daar met vlag en wimpel in. De vraag is waarom. Wat leren we ervan? Dat drugs niet goed voor je zijn? Dat wist ik al. Dat de Amerikaanse droom onhaalbaar is? Ook geen nieuws. Zo blijft er dus niets over dan vorm: een gruwelijk effectieve verpakking voor een totaal afgezaagd verhaal.


The Pianist (Roman Polanski, 2002)

●●●○○

Het is wellicht wat respectloos om te zeggen, maar The Pianist is een beetje ... braaf? Saai? Langdradig? Het is ontegenzeggelijk vakwerk, maar filmisch gezien valt er weinig te beleven. Het verhaal van de joodse pianist Władysław Szpilman blijft daardoor aan de oppervlakte. Het is een lesje Holocaust, meer niet. Van een filmer als Roman Polanski verwacht je meer. Het is alsof het leed van de Tweede Wereldoorlog voor hem te heilig is om door trucage te worden bezoedeld – wat onzin is, want zelfs de meest 'waarheidsgetrouwe' cinema is 100% trucage. Dat heeft Steven Spielberg met zijn meesterlijke kleurgebruik in Schindler's List toch beter begrepen.


The Iron Lady (Phyllida Lloyd, 2013)

●●●○○

Het is bijna jammer dat Meryl Streep zo griezelig dicht bij Margaret Thatcher in de buurt komt. Deze biopic is namelijk te middelmatig om de definitieve Thatcher-film te worden, wat vrijwel zeker betekent dat een volgende poging het met een mindere hoofdrolspeelster moet doen. De grootste miskleun van The Iron Lady is dat er geprobeerd wordt een menselijk, min of meer neutraal beeld van Thatcher te schetsen. Dat kan niet: óf ze is je held, óf ze is je schurk. Alles daartussen is een waterig compromis – en wie dat durft te accepteren in een film over Thatcher, heeft er helemaal niets van begrepen.

Geen opmerkingen: