Filmdagboek (20)

Plunkett & Macleane (Jake Scott, 1999)

●●●○○

Plunkett & Macleane is in 1999 behoorlijk hard aangepakt door de filmpers en is dan ook genadeloos geflopt, maar vergeleken met de blockbusters van tegenwoordig is het een wonder van vermakelijkheid. Dat de film geen noemenswaardige plot heeft is geen enkel probleem; het draait toch vooral om de sfeer. Iemand dacht dat het gaaf zou zijn om een avonturenfilm te maken over twee struikrovers in de pruikentijd, en dat is het ook. De dialogen zijn hier en daar zelfs behoorlijk spitsvondig. Jammer dat Liv Tyler zich vertilt aan een Brits accent, fijn dat Michael Gambon en Alan Cumming allebei een hilarische bijrol hebben.

Pompeii (Paul W.S. Anderson, 2014)

●●●○○

Ziehier de voornaamste attractie van Pompeii: Kit Haringtons lichaam (in verschillende stadia van ontkleding). O ja, en die vuurspuwende vulkaan is er natuurlijk ook nog. Verder wordt er te veel leentjebuur gespeeld bij Gladiator en Titanic en te weinig bij Plinius Minor. Maar ach, wie kan het wat schelen? De film heeft geen enkele pretentie en kijkt lekker weg. Harington blijkt tot weinig meer in staat dan gekwelde blikken, maar hij verdient een Oscar vergeleken bij Kiefer Sutherland. Alleen al dat mislukte kakkineuze accent is genoeg om van het tableau te worden geschrapt. Waar is de Orde van Acteurs als je 'm nodig hebt?

Boyhood (Richard Linklater, 2014)

●●●●○

Boyhood is een uniek project. Ellar Coltrane speelde in de afgelopen elf jaar steeds een paar dagen dezelfde rol, waardoor het proces van volwassenwording van de jonge Mason zich nu binnen drie uur in beeld kan voltrekken. Herkenbaarheid is het sleutelwoord: van kinderlijke onbevangenheid tot de strubbelingen van de puberteit. Wel is Richard Linklater net iets te verliefd op zijn eigen concept. Hij registreert een nogal kabbelend fictief leven en snijdt niet rigoureus genoeg om er een eigen visie op te geven. Toch is Boyhood in al zijn doelloosheid ontroerend. Dichter bij een geleefd leven kun je op het witte doek niet komen.