Rogue One: A Star Wars Story (Gareth Edwards, 2016)
●●○○○
Ik had besloten om Disneys Star Wars-fabriek voortaan links te laten liggen, maar werd toch nieuwsgierig toen ik las dat ze Peter Cushing – al meer dan twintig jaar dood – weer tot leven hadden gewekt. Nou, zie het resultaat hierboven! (Sorry, te flauw.) Ik moet eerlijk bekennen dat de digitale trukendoos wonderen vermag. Cushings wederopstanding was voor 95% geloofwaardig en roept allerlei ongemakkelijke ethische vragen op voor de toekomst. Rogue One zelf begaat intussen de grootste zonde die een avonturenfilm kan begaan: bijna alles eraan is slaapverwekkend saai.
La La Land (Damien Chazelle, 2016)
●●●○○
Twee tips voor Damien Chazelle: als je een nostalgische Hollywoodmusical à la Fred Astaire en Ginger Rogers wilt maken, dek je dan niet van tevoren in met allerlei ironische metaverwijzingen. Óf je vindt dat zo'n film niet meer kan en maakt 'm dus niet, óf je gaat er vol voor. En als je die nietszeggende Ryan Gosling met zijn uitstraling van een aan lager wal geraakte ambtenaar nu had ingeruild voor Joseph Gordon-Levitt, dan had Emma Stone tenminste een tegenspeler gehad die net zo charmant is als zijzelf. (Maar, eh, verder goed gedaan hoor. Ik ben bang dat ik nog wel even neuriënd over straat blijf dansen.)
Total Eclipse (Agnieszka Holland, 1995)
●●●○○
Total Eclipse is typisch zo'n film die je als puber geweldig vindt. Poëzie is namelijk pas echt poëzie als je het schrijft met je eigen bloed, en affaires stellen alleen wat voor wanneer je elkaar zo nu en dan met messen en pistolen te lijf gaat. Met enige afstand zie ik nu dat Leonardo DiCaprio veel te glad en Amerikaans is om ooit Arthur Rimbaud te kunnen zijn, en dat Agnieszka Holland geen enkel idee heeft hoe je de impact van Rimbauds gedichten kunt vertalen naar het witte doek. Total Eclipse is een kostuumdrama over een borderliner en een dronkenlap die elkaar uitbuiten – meer niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten