Elephant (Gus Van Sant, 2003)
●●●●○
Lange tracking shots waarin tieners door eindeloze gangen wandelen. Voorbijdrijvende wolken. Beethoven. Je zou Gus Van Sants film over een Columbine High-achtige schietpartij bijna meditatief kunnen noemen, ware het niet dat je precies weet wat er op deze doodnormale schooldag te gebeuren staat. De kleine inkijkjes in de levens van de scholieren krijgen iets onheilspellends omdat het zomaar ineens hun laatste dag zou kunnen zijn. Van Sant mijdt het sentiment en de gemakkelijke verklaringen, wat de onvermijdelijke stomp in de maag alleen maar groter maakt.
The Silence of the Lambs (Jonathan Demme, 1991)
●●●●○
Behalve een ingenieuze thriller is The Silence of the Lambs ook een subtiele aanklacht tegen seksisme. Alle mannen die FBI-agente Clarice Starling tegenkomt kijken frontaal de camera in, net zo lang tot het ook voor de kijker intimiderend is. Je wordt als vanzelf wantrouwig. Wil haar baas iets van haar? Die gladjanus van een Dr. Chilton? De entomoloog soms? Ironisch genoeg wordt Hannibal Lecter zo de enige man die eerlijk tegen haar is over zijn lusten. Jodie Foster maakt Starlings worsteling met de mannenwereld waarin ze zich begeeft volkomen invoelbaar – welk geslacht je zelf ook hebt.
Hannibal (Ridley Scott, 2001)
●●○○○
Oei. Niet na elkaar kijken dus. Anthony Hopkins heeft er duidelijk nog plezier in, maar daarmee ben ik er wel qua positieve puntjes. Hannibal bestaat uit plusminus drie thrillers die koppig weigeren één geheel te worden. Film 1: Clarice Starling (Julianne Moore) raakt uit de gratie na een mislukte FBI-actie. Film 2: Een groezelige Italiaanse inspecteur (Giancarlo Giannini) zit achter Hannibal Lecter aan in Florence. Film 3: Mason Verger (Gary Oldman), een steenrijk maar verminkt slachtoffer van Lecter, wil wraak nemen door hem aan vleesetende varkens te voeren. Echt eng wordt het nergens. Wel smerig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten