donderdag 25 januari 2018

Filmdagboek (78)


Das weisse Band (Michael Haneke, 2009)

●●●●○

Behalve masochisten kijkt niemand films van Michael Haneke twee keer. Voor Das weisse Band – Haneke's beste – maak ik een uitzondering, en dat zou iedereen moeten doen. In 1913 vinden in een Duits dorpje vreemde mishandelingen plaats zonder dat de daders worden ontdekt. De notabelen in het dorp staan voor een raadsel en hebben niet door dat deze misdaden misschien wel een straf zijn voor hun eigen wreedheid en hypocrisie. Strenge tucht, geweld verstopt onder burgerlijke deugdzaamheid: de historische implicaties zijn helder. Naast het tijdsbeeld is ook het acteerwerk ronduit verbluffend; de kindacteurs verdienen stuk voor stuk een Oscar.


Quills (Philip Kaufman, 2000)

●●●○○

De Markies de Sade als een lekker dwarse verdediger van de vrijheid van meningsuiting? Quills maakt hem veel te behapbaar door zijn minder welgevallige karaktertrekken – zijn neiging tot verkrachting, marteling en pedofilie, om maar eens iets te noemen – weg te poetsen. Hierdoor blijft er een gezellige pornograaf over die vindt dat de verbeelding geen grenzen kent. Wie kan het daar nu mee oneens zijn? Nergens wordt duidelijk hoe compromisloos en nihilistisch De Sade en zijn werk zijn, wat het eindresultaat nogal tandeloos maakt. Jammer. Geoffrey Rush had een indringender script verdiend.


Three Billboards outside Ebbing, Missouri (Martin McDonagh, 2017)

●●●●○

Rouwende moeder Mildred Hayes windt er geen doekjes om. Als de lokale politie de moord op haar dochter niet snel genoeg oplost, begint ze een eenmanskruistocht waarbij ze woest om zich heen mept en zelfs molotovcocktails inzet om haar zin te krijgen. De zwart-komische toon is Frances McDormand op het lijf geschreven, en het is haar grote verdienste dat deze spijkerharde dame je vanaf de eerste minuut onbedaarlijk ontroert én laat schaterlachen tegelijk. Vergeet alle commentaren dat Three Billboards niet politiek correct genoeg is: humor die voortkomt uit de menselijke lelijkheid is nu eenmaal vaak het grappigst.

Geen opmerkingen: