Star Wars: The Last Jedi (Rian Johnson, 2017)
●●●○○
Na het abominabele The Force Awakens waren mijn verwachtingen tot het nulpunt gedaald. Gelukkig was The Last Jedi juist daardoor prima te doen en zag ik eindelijk weer eens wat dingen die Star Wars tot Star Wars maken: gekke aliens die je daadwerkelijk onthoudt, een actrice met een volstrekt eigen charme (Daisy Ridley) en zowaar zelfs een verdwaald zakdoekmomentje (Mark Hamill en Carrie Fisher). Die hele Adam Driver snap ik nog steeds niet (heel hard "Dark Side!" roepen is geen motivatie, beste schrijvers) en Laura Dern is met haar paarse haar de miscast van de eeuw, maar goed: ik durf nu tenminste wel naar deel negen.
Groundhog Day (Harold Ramis, 1993)
●●○○○
Zelfingenomen weerman Bill Murray wordt, zeer tegen zijn zin, voor de zoveelste keer naar het dorpje Punxsutawney gestuurd om daar verslag te doen van een ritueel waarbij een marmot het verdere verloop van de winter voorspelt. Eenmaal daar raakt hij tot zijn schrik verstrikt in een Star Trek-achtige tijdslus, waardoor hij die 2e februari steeds opnieuw moet beleven. Klinkt hilarisch, ware het niet dat de niksige jarennegentighumor en het onvermijdelijke moralisme slecht te pruimen zijn. Jammer; in Britse handen had dit uitgangspunt vast een satirisch meesterwerk opgeleverd.
King Cobra (Justin Kelly, 2016)
●●●○○
Een film over een moord in de homopornowereld? Dat klinkt als een slecht excuus om zoveel mogelijk mannelijk naakt in een mainstreamfilm te kunnen proppen. Tel daar James Franco en zijn ongezonde obsessie met de herenliefde bij op (echt, ik ben helemaal voor liefdevolle acceptatie door hetero's, maar dit neemt verdachte vormen aan) en alle ingrediënten voor een hilarische flop zijn aanwezig. Dat King Cobra toch meer te bieden heeft dan seks is vooral te danken aan het acteerwerk van voormalige A-sterren zoals Christian Slater, die zelfs een bezitterige pornoproducent enige diepte weet te geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten