Filmdagboek (79)

Darkest Hour (Joe Wright, 2017)

●●●○○

Het Oscarseizoen is geopend en het moet wel heel gek lopen wil Gary Oldman niet tot beste acteur worden uitgeroepen. Darkest Hour wordt compleet overschaduwd door zijn briljante imitatie van Winston Churchill, wat maar goed is ook. Wie Oldman buiten beschouwing laat, ziet namelijk een nogal sentimentele biografiefilm die nooit echt imponeert. Het is een slappe versie van Der Untergang: een dienstbare secretaresse leert in oorlogstijd de menselijke kant van een groot leider kennen. De onderliggende boodschap – wij excentrieke Britten geven het continent een lesje in standvastigheid – klinkt onaangenaam hol in deze tijden van brexit.

Call Me by Your Name (Luca Guadagnino, 2017)

●●○○○

Bezit uw familie een zomerhuis in Italië? Las uw moeder voor uit zestiende-eeuwse Duitse ridderromans? Sprak u thuis minimaal drie talen met even groot gemak? Kon u op uw zeventiende moeiteloos Bach spelen in Liszts stijl, op de piano én op gitaar? Beoordeelde uw vader zijn gasten door ze de etymologie van het woord 'abrikoos' te laten opdreunen? Zo ja, dan vindt u Call Me by Your Name vast heel herkenbaar. Gewone stervelingen uit een rijtjeshuis kunnen dit kitscherige coming-of-ageverhaal over de romance tussen twee zeer onaangename snobs beter mijden. Weekend en Beautiful Thing zwijmelen tien keer beter.

Dunkirk (Christopher Nolan, 2017)

●●●●○

Nog een ode aan de Britse standvastigheid, met dien verstande dat deze film over het wonder van Duinkerken veel oprechter voelt dan Darkest Hour. De spectaculaire cameravoering en Christopher Nolans voornemen om zo min mogelijk met CGI te werken betalen zich uit. De ervaringen van de soldaten op het strand, de vliegeniers in de lucht en de burgerschippers op zee zijn op een bloedstollend geloofwaardige manier in beeld gebracht. De zinloosheid van de oorlog sijpelt merkbaar door de heroïek van de mythe heen. Kleine smet zijn de Hollywoodontknopinkjes aan het slot; na Duinkerken had het scherm prima op zwart gekund.