Filmdagboek (2)

Dark Blood (George Sluizer, 1993/2012)

●●●○○

Jonathan Pryce en Judy Davis spelen een verwaand showbizzkoppel dat pech krijgt in de woestijn. Ze worden 'gered' door Boy (River Phoenix), een jonge weduwnaar die bij een verlaten nucleair testterrein woont. Vooral Davis is fenomenaal en verbeeldt subtiel hoe haar personage zich afwisselend gevleid en bedreigd voelt door Boys aandacht. Omdat Phoenix halverwege de productie overleed, kon regisseur George Sluizer Dark Blood alleen afmaken door de scènes die niet zijn gedraaid met voice-overs aan te vullen. Het resultaat is hypnotiserend, maar ook onbevredigend: de scènes die het emotionele hart van de film vormen, zullen altijd ontbreken.

Les Douze travaux d'Astérix (René Goscinny, Albert Uderzo, Henri Gruel & Pierre Watrin, 1976)

●●●○○

Vaak is het eng om dingen uit je jeugd terug te zien. Vond ik dat nou echt zo leuk, vraag je je vertwijfeld af. Gelukkig zijn Asterix en Obelix nog steeds onbedaarlijk grappig. Sterker nog: sommige scènes zijn mettertijd beter geworden. Iedereen die zich wel eens door de ambtelijke molen heeft moeten worstelen, zal zich bescheuren om de zoektocht naar vrijgeleide A38 in het Huis-Waar-Je-Gek-Wordt. Hilarische kritiek op de moderne samenleving door twee Galliërs van voor onze jaartelling. Afin. Genoeg geschreven. Het is twaalf over twaalf. Tijd voor een olifant. Met olijfkes.

Zusje (Robert Jan Westdijk, 1995)

●●●●○

Ontroerend, dat studentenleven van toen: tuinbroeken, bontmutsen en dronken potjes Risk in afgeleefde monumentale panden. Het lijkt allemaal onschuldiger en minder gepolijst dan tegenwoordig. Terwijl Martijn zijn zus Daantje obsessief achtervolgt met een camera, krijgen we een prachtig tijdsbeeld van de jaren negentig. De speelse vorm van Zusje heeft nog niets aan kracht ingeboet. Kim van Kooten is volkomen naturel maar evengoed ongrijpbaar in de hoofdrol. De vraag is wie er nu eigenlijk de touwtjes in handen heeft: de cameraman of zijn onderwerp. Spannend tot het laatste shot.