Sleeping Beauty (Clyde Geronimi, 1959)
●●●○○
Dingen die ik niet meer wist van Sleeping Beauty: (1) die hele Doornroosje heeft eigenlijk niets te doen in de film behalve zingen, slapen en wakker gekust worden; haar petemoeien (drie ouwe vrijsters met vleugeltjes en toverstafjes) houden al kwebbelend de plot op gang; (2) de boze heks Maleficent is van alle toverkollen de verleidelijkste, met haar rode lippen en rode nagels; wellicht dat zij en haar spinnewiel symbool staan voor de gevaren van de vrouwelijke seksualiteit buiten het huwelijk; (3) de vader van Doornroosje heet Stefan – en het is nog de juist gespelde variant ook.
Enchanted (Kevin Lima, 2007)
●●○○○
Het idee is leuk: Disney-prinses valt in een mysterieuze put en komt terecht in een afschuwelijke wereld waar 'lang en gelukkig' niet bestaat – dat wil zeggen, het hedendaagse New York. Helaas is deze parodie op het zoete sprookje zelf óók een Disney-productie, wat een brave, middelmatige en ronduit zouteloze film oplevert. Na een uur verlang je naar een paar snoeiharde grappen. Laat zo'n schattig zingend beestje maar eens vergassen door de ongediertebestrijding, of Amy Adams aangerand worden als ze in haar prinsessenjurk door een donker steegje huppelt. Dit kleffe gedoe werkt hoe dan ook voor geen meter.
9 (Shane Acker, 2009)
●●●○○
De debuutfilm van Shane Acker ziet er prachtig uit. De juten poppen die op mysterieuze wijze tot leven komen in een door oorlog verwoeste wereld zijn liefdevol vormgegeven. De gebutste rits die hoofdpersoon 9 op zijn borst heeft, is een mooi voorbeeld: je kunt de krasjes in het metaal bijna voelen. Het is ontzettend jammer dat het verhaal niet dezelfde aandacht heeft gekregen. Alles in de wereld die Acker schept is kapot, gebroken, provisorisch aaneen geschroefd, slim bij elkaar gescharreld. Waarom de plot dan per se zo'n clichématig afgerond geheel moet zijn, is mij een raadsel. Een rafelig verhaal was passender geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten