Filmdagboek (12)

Noah (Darren Aronofsky, 2014)

●○○○○

Deze ramp van een bijbelfilm wil zowel een actiefilm zijn als een aanklacht tegen al het denkbare kwaad in de wereld: van hebzucht en genocide tot dierenleed en de ontwrichting van het milieu. Helaas is de gemiddelde speech bij een missverkiezing interessanter. De acteurs spelen stuk voor stuk als hooibalen, de CGI is pure kitsch en met het script had Darren Aronofsky nog beter zijn kont kunnen afvegen. Nooit gedacht dit nog eens te gaan zeggen, maar ik ben het roerend eens met de fundamentalisten: boycotten die handel! En lees het boek – dat is namelijk stukken beter.

Gentlemen Prefer Blondes (Howard Hawks, 1953)

●●●●○

Diamantje van een filmmusical. De clichés over blondines en brunettes zijn nog nooit zo smakelijk opgediend. Marilyn Monroe kirt en pruilt en schudt haar derrière zoals alleen zij dat kan, en Jane Russells grote shownummer "Ain't There Anyone Here for Love" verdient minstens zo'n iconische status als "Diamonds Are a Girl's Best Friend." Musicals zoals deze worden niet meer gemaakt, en sterren zoals deze twee dames bestaan niet meer. Vergeet Madonna, Nicole Kidman en alle andere na-apers; ga voor het origineel.

Lawrence of Arabia (David Lean, 1962)

●●●●○

"I think you are another of these desert-loving English," zegt Prins Feisal afkeurend tegen T.E. Lawrence. "No Arab loves the desert," voegt hij eraan toe, "there is nothing in the desert. No man needs nothing." Hij beschrijft precies het grote mysterie van de film: wie is toch die rare Engelsman die strijdt voor een onafhankelijk Arabië? Peter O'Toole speelt zijn rol briljant. Hij is grillig, extatisch, grappig, verbeten, gedesillusioneerd en uiteindelijk volkomen ongrijpbaar. Juist daarin schuilt 'm het poëtische hart van dit epos: de held is 'leeg,' net als de woestijn die David Lean zo genadeloos mooi in beeld brengt. Wie zoiets aandurft in een megaproductie, kan zichzelf met recht een groot cineast noemen.