American Psycho (Mary Harron, 2000)
●●●○○
Patrick Bateman leeft de kapitalistische droom: hij heeft een dik betaalde baan bij een zakenbank, dure merkpakken, een smaakvol appartement in New York en een afgetraind lichaam. Dat perfecte leven is uiteraard volkomen pathologisch: Bateman blijkt een "abstractie", zoals hij het zelf zegt. In zijn vrije tijd is hij een psychopaat die collega's vermoordt omdat ze een mooier visitekaartje hebben en callgirls achternazit met een kettingzaag. De horror schuilt niet in een verwrongen geest, maar in de onmenselijke leegte van ons economisch systeem. Christian Bale is adequaat hysterisch als Bateman, maar Willem Dafoe steelt qua spel pas echt de show.
Family Plot (Alfred Hitchcock, 1976)
●●●○○
Alfred Hitchcocks laatste film moet eind jaren zeventig behoorlijk ouderwets zijn overgekomen. Doodsangst à la Jaws en The Exorcist was in, suspense was uit. Dat Family Plot binnen dat tweede genre ook nog eens geen meesterwerk is, valt niet te ontkennen. Desondanks verdient de film beter dan de vergetelheid, al was het alleen maar omdat Hitchcock hier en daar iets komisch probeert en de personages het zowaar min of meer direct over seks hebben. De plot? Twee oplichters (een stel) dwarsbomen zonder het te weten de plannen van twee professionele ontvoerders (ook een stel) die een stuk meedogenlozer blijken dan zijzelf.
The Discovery of Heaven (Jeroen Krabbé, 2001)
●●○○○
De filmversie van De ontdekking van de hemel bewijst maar weer eens dat literatuur en film twee totaal verschillende grootheden zijn. Mulisch' magnum opus is een ideeënroman waarin de plot van secundair belang is. Ontdaan van al die ideeën blijft er een rommelig melodrama over met een ronduit bespottelijk einde. De laatste scènes in Rome en Jeruzalem doen aan The Da Vinci Code denken: gezwollen dialogen en potsierlijke gewichtigdoenerij over religieuze geheimen. De film heeft eigenlijk maar twee pluspunten: (1) de onovertroffen Stephen Fry, en (2) de muziek van Henny Vrienten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten